သီဟရာဇာ ဇာတ်တော်

သီဟရာဇာ ဇာတ်တော်

ရှေးတစ်ခါတုန်းက သီဟရာဇာ အမည်ရသော ခြင်္သေ့မင်းတစ်ပါးသည် ဟိမဝန္တာအရပ်ဝယ် စိုးစံတော်မူ၏။ ထိုခြင်္သေ့မင်းသည် အလွန်တရာ သနားကရုဏာကြီးမားတော်မူပြီး၊ တရားမျှတစွာ အုပ်ချုပ်တော်မူသည်။ သူ့လက်အောက်တွင် သားကောင်များ၊ သားရဲများ အားလုံး ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲ နေထိုင်ကြသည်။ နေရောင်ခြည်သည် ပယင်းရောင် သန်းနေသော သစ်ရွက်များကြားမှ စိမ့်ဝင်လာပြီး မြေခင်းပြင်ပေါ်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများကို ပုံဖော်နေသည်။ သစ်ပင်ကြီးများ၏ အရိပ်အောက်တွင် သမင်ငယ်လေးများက ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေကြပြီး၊ ဝက်ဝံကြီးများကမူ သစ်သီးများကို ရင့်ကျက်စွာ စားသုံးလျက်ရှိသည်။ လေနုအေးကလေးများ တိုက်ခတ်လာတိုင်း ပန်းပေါင်းစုံတို့၏ မွှေးရနံ့တို့က သစ်တောအနှံ့ ပြန့်နှံ့နေသည်။

တစ်နေ့သောအခါတွင်၊ တောအုပ်အတွင်း၌ ဆူဆူပူပူ ဖြစ်လေသည်။ ကုန်သည်တစ်ဦးသည် ခရီးသွားရင်း လမ်းမှား၍ တောအုပ်အတွင်းသို့ ရောက်လာပြီး၊ ခြင်္သေ့မင်း၏ နန်းတော်အနီးသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ သူသည် ထိတ်လန့်တကြား တုန်လှုပ်လျက်၊ ကောင်းကင်သို့ မော့ကြည့်နေသည်။ ခြင်္သေ့မင်းသည် နန်းတော်အတွင်းမှ ထွက်လာပြီး၊ ကုန်သည်ကို မြင်သောအခါ သနားကရုဏာစိတ်များ ပွားများတော်မူသည်။ ထိုကုန်သည်ကား အလွန်တရာ မွဲပြာကျနေပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အချည်းစွဲကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများကား အားအင်ကုန်ခမ်းနေပြီး၊ နွမ်းလျသော ခြေထောက်များကမူ မရပ်မနား တုန်ခါနေသည်။

“အို... အလွန်တရာ သနားကရုဏာ ကုန်သည်ကြီး၊ သင်ကား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ စိတ်မောဟိုက်နေသနည်း။” ခြင်္သေ့မင်းက မေးတော်မူသည်။

ကုန်သည်က ခေါင်းကို မော့၍ ခြင်္သေ့မင်းကို ကြည့်ပြီး၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား ကုန်သည်တစ်ဦး ဖြစ်ပါသည်။ ကုန်သွယ်ရင်း လမ်းမှား၍ ဤတောအုပ်အတွင်းသို့ ရောက်လာခဲ့ပါသည်။ ကျွန်ုပ်၏ ကုန်ပစ္စည်းများအားလုံးလည်း ပျောက်ဆုံးကုန်လေပြီ။ ကျွန်ုပ်ကား မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်ကို မသိတော့ပါ...” ဟု အားငယ်စွာ ပြောကြားလိုက်သည်။

“စိတ်မပူပါနှင့်၊ ကုန်သည်ကြီး။ ငါသည် သင့်အား ကူညီမည်။ သင်၏ ခရီးလမ်းကို ရှာဖွေရန် ငါကူညီမည်။” ခြင်္သေ့မင်းက ကတိပြုတော်မူသည်။ ထို့နောက် ခြင်္သေ့မင်းသည် သူ၏ တပ်မှူးများကို ခေါ်၍ ကုန်သည်အား လုံခြုံစွာ ခရီးဆက်နိုင်ရန် ကူညီရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ ခြင်္သေ့မင်း၏ တပ်မှူးများသည် ကုန်သည်အား လမ်းခရီးများ ပြသပေးပြီး၊ စားသောက်ဖွယ်ရာများကိုလည်း ထောက်ပံ့ပေးကြသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ၊ တောအုပ်၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ကျားတစ်ကောင်သည် အလွန်တရာ အစာငတ်မွတ်နေသည်။ သူသည် အစာရှာရင်း ဤတောအုပ်အတွင်းသို့ ရောက်လာပြီး၊ ကုန်သည်ကို မြင်သောအခါ သူ့၏ သားကောင်အဖြစ် ရှုမြင်သည်။ ကျား၏ မျက်လုံးများကား အလွန်တရာ စူးရှပြီး၊ မီးလျှံများ တောက်လောင်နေသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကား လုံးထွေးနေပြီး၊ အပ်ကဲ့သို့ ချွန်ထက်သော သွားများကား ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူသည် တိတ်တဆိတ် ကုန်သည်ကို ချောင်းမြောင်းလျက်ရှိသည်။

ကုန်သည်ကား ခြင်္သေ့မင်း၏ အကူအညီဖြင့် လုံခြုံစွာ ခရီးဆက်နေသည်ဟု ထင်နေသည်။ သို့သော် ကျား၏ ချောင်းမြောင်းမှုကို သူ မသိ။ ကျားသည် ခုန်အုပ်ရန် ပြင်ဆင်နေသည်။ ဤအချိန်တွင်၊ ခြင်္သေ့မင်းသည် သူ၏ သားကောင်များအပေါ် စောင့်ရှောက်မှုအား အလွန်တရာ အလေးထားတော်မူသည်။ သူသည် အဝေးမှ ကျား၏ အပြုအမူကို မြင်တော်မူသည်။ ခြင်္သေ့မင်း၏ နှလုံးသားကား ဒေါသအလွန်တရာ ထွက်တော်မူသည်။

“အို... ကျားယုတ်၊ မင်းကား အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မတရားသဖြင့် ပြုကျင့်နေသနည်း။ ငါ၏ တောအုပ်အတွင်း၌ မည်သူမျှ အနိုင်ကျင့်ခံရမည် မဟုတ်!” ခြင်္သေ့မင်းက အော်ဟစ်တော်မူသည်။ ခြင်္သေ့မင်းသည် မြေပေါ်တွင် ဒေါသတကြီး လျှောက်၍ ကျားထံသို့ ချဉ်းကပ်တော်မူသည်။ ကျားကား ခြင်္သေ့မင်းကို မြင်သောအခါ ထိတ်လန့်သွားသည်။

“အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်ုပ်... ကျွန်ုပ်ကား အစာငတ်မွတ်နေလို့ပါ...” ကျားက ကြောက်ရွံ့စွာ ပြောသည်။

“အစာငတ်မွတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ။ အပြစ်မဲ့သော ကုန်သည်အား သင် မထိခိုက်ရ။ ငါသည် သင့်အား မည်သည့်အခါမျှ တရားလွန်ကျင့်ခွင့် မပြု။” ခြင်္သေ့မင်းက ခိုင်မာစွာ ပြောတော်မူသည်။ ခြင်္သေ့မင်းသည် ကျားကို တောအုပ်၏ အပြင်သို့ မောင်းထုတ်တော်မူသည်။ ကျားကား ခေါင်းငုံ့၍ ထွက်ခွာသွားသည်။

ကုန်သည်ကား ခြင်္သေ့မင်းအား ကျေးဇူးတင်လျက်၊ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရာ ကျေးဇူးတင်ပါသည်။ အရှင်မင်းကြီး၏ ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ် အသက်ရှင်ခွင့် ရခဲ့ပါသည်။” ဟု ပြောသည်။ ခြင်္သေ့မင်းကား ကုန်သည်အား လုံခြုံစွာ တောအုပ်မှ ထွက်ခွာသွားသည်အထိ စောင့်ရှောက်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ခြင်္သေ့မင်းသည် မိမိ၏ နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ကြွတော်မူပြီး၊ မိမိ၏ သားကောင်များအား ပိုမို ကရုဏာဖြင့် စောင့်ရှောက်တော်မူသည်။

ဤဇာတ်တော်မှ သီဟရာဇာ ခြင်္သေ့မင်းသည် ဘုရားအလောင်းတော် ဖြစ်တော်မူ၏။ ဤဇာတ်တော်မှ သနားကရုဏာနှင့် တရားမျှတခြင်း၏ အရေးပါပုံကို ဖော်ပြသည်။